Per 1 juli is het gedaan met de Jongerendagkaart. Voor €7,60 konden jongeren een hele dag door het land treinen: naar festivals, vrienden, stages of hun ouders. De kaart was populair. Volgens NS zelfs té. En dus ging de stekker eruit.
In plaats van de Jongerendagkaart komt er een 40%-kortingskaart, maar die geldt alleen buiten de spits en is een stuk duurder. En dat valt, op zijn zachtst gezegd, niet goed bij jongeren. Een petitie leverde tienduizenden handtekeningen op en social media stroomde vol met reacties. Toch bleef NS bij het besluit.
Gemiste kans?
Ik vraag me af: welke rol hadden jongeren in dit besluitvormingsproces? Misschien waren ze wel betrokken, maar in de communicatie over dit besluit is daar niets over terug te lezen. Terwijl juist dát zo belangrijk is.
Natuurlijk kun je als NS niet iedereen blij maken. Maar leg dan wél uit waarom je een keuze maakt, wie je daarin betrekt en hoe je met reacties van jongeren bent omgegaan. Laat dus zien hoe je luistert, zeker als het gaat om een doelgroep die massaal gebruikmaakt van je product. Juist als iets werkt is dat het moment om sámen door te denken: hoe maken we het houdbaar? Hoe zorgen we dat jongeren onderdeel blijven van de oplossing?
Jongeren hadden hier in elk geval een duidelijke stem moeten krijgen. Want doe je dat niet, dan laten ze alsnog van zich horen. Op hun eigen platforms, waar ze elkaar razendsnel weten te mobiliseren. En dan is het te laat voor draagvlak.
Meer weten over hoe je jongeren wél betrekt bij beleid en besluitvorming?
Download mijn gratis whitepaper: een stap voor stap gids voor het opzetten van jongerenparticipatie binnen jouw organisatie.
